Kenyataan terbaru Presiden Amerika Syarikat, Donald Trump kepada CBS bahawa pertempuran dengan Iran “hampir berakhir” bukan sekadar menandakan kemungkinan tamatnya permusuhan; ia juga menggambarkan dilema strategik besar yang sedang dihadapi Washington.
Bermula dengan apa yang digelar oleh sesetengah penganalisis sebagai “ilusi Venezuela” — kepercayaan bahawa campur tangan ketenteraan boleh membawa kemenangan pantas dan tegas — kini berubah menjadi konfrontasi yang mahal.
Kempen yang banyak dipengaruhi oleh kepimpinan Israel bukan sahaja gagal menghasilkan keputusan segera, malah telah menggugat dinamika serantau, meningkatkan risiko keselamatan tenaga, dan memberi tekanan besar terhadap seni bina keselamatan global yang dipimpin Amerika Syarikat.
Tekanan Ketenteraan dan Perubahan Pakatan
Satu dimensi penting konflik ini ialah ujian terhadap sistem pertahanan udara canggih. Walaupun teknologi Amerika Syarikat dan Israel pada awalnya memberikan kelebihan pencegahan yang kuat, intensiti berterusan serangan peluru berpandu dan dron Iran telah menimbulkan persoalan serius mengenai keberkesanan jangka panjangnya. Laporan menunjukkan bahawa rangkaian radar dan sistem amaran awal utama di Teluk turut menjadi sasaran, sekali gus berpotensi melemahkan keyakinan terhadap keupayaan Washington menjamin keselamatan sekutunya.
Tekanan ketenteraan ini juga mendedahkan perbezaan pendekatan antara Washington dan Tel Aviv. Kerajaan Perdana Menteri Israel, Benjamin Netanyahu, dilaporkan mahu meneruskan kempen ketenteraan yang berpanjangan terhadap Iran. Namun pentadbiran Trump, yang berdepan kos yang semakin meningkat serta sensitiviti politik domestik, kelihatan sedang mencari strategi keluar yang lebih terkawal.
Kesan Ekonomi dan Penjajaran Semula Serantau
Kesan konflik ini melangkaui medan perang, dengan gelombang kejutan yang menggoncang pasaran tenaga global. Ancaman terhadap infrastruktur kritikal di Teluk telah menambah ketidaktentuan kepada ekonomi dunia yang sudah pun rapuh. Keadaan ini memaksa kuasa-kuasa serantau menilai semula perkongsian keselamatan mereka.
Bagi negara seperti Emiriah Arab Bersatu, yang sebelum ini meneruskan normalisasi hubungan dengan Israel, kos langsung daripada konfrontasi ini mungkin mendorong pertimbangan strategik baharu. Dinamika yang muncul menunjukkan kemungkinan peralihan ke arah strategi pertahanan yang lebih autonomi, ketika kebolehpercayaan jaminan keselamatan dari luar semakin dipersoalkan.
Paradigma Keselamatan Baharu dan Peranan Penting Türkiye
Melihat ke hadapan, Iran berkemungkinan akan memperkukuh doktrin pencegahannya, termasuk memperdalam hubungan strategik dengan Rusia dan China. Pada masa yang sama, pergantungan Israel terhadap pendekatan “perang berterusan” terus menyumbang kepada ketidakstabilan di rantau ini.
Bagi Türkiye, perkembangan ini menegaskan keperluan mendesak untuk membina paradigma keselamatan serantau yang baharu dan lebih inklusif. Sebagai sekutu penting NATO dan kuasa penstabil, peranan Türkiye dalam memediasi konflik serta mempromosikan mekanisme diplomatik kini menjadi semakin penting.
Persoalan utama bagi semua pihak ialah sama ada krisis ini dapat dijadikan peluang untuk membina keamanan yang berkekalan, atau kitaran perpecahan akan terus mendalam, menjadikan Asia Barat berada dalam keadaan ketidakpastian dan risiko yang berpanjangan.
Sernur Yassıkaya
Editor Berita Luar, Yeni Şafak
Diterjemah oleh Dunia Palestin dari laman web Yeni Safak.
